خدای جنگشان صورت نداشت. یک شمشیر آهنی کهنه بود که بالای توده‌ای از چوب قرار می‌گرفت.
هرودوت این تصویر را از سکاها به جا گذاشته؛ مردمانی ایرانی‌زبان که شاخه‌هایشان در پهنهٔ وسیع استپ‌های اوراسیا زندگی میکر
دند. گزارش او در این بخش، بیشتر به سکاهای شمال دریای سیاه مربوط است.
برای بیشتر خدایانشان چنین پرستشگاهی نمی‌ساختند؛ اما خدای جنگ استثنا بود. شاخه‌ها را روی هم انباشته می‌کردند، سکویی می‌ساختند و شمشیر را بر فرازش می‌گذاشتند. آن تیغه، نمایندهٔ حضور خدا بود.
اسب و دام برایش قربانی می‌شد. در روایت هولناک‌تر هرودوت، برخی اسیران جنگی را هم قربانی می‌کردند و خونشان را بر شمشیر می‌ریختند.
نام بومی این خدا در گزارش او نمانده؛ مورخ یونانی آن را با «آرس»، خدای جنگ یونانیان، معرفی کرده است. از خدایی که جنگاوران برایش جان و غنیمت می‌آوردند، امروز حتی نام اصلی را نمی‌دانیم؛ اما تصویرش روشن مانده: شمشیری که خودش موضوع پرستش بود.
برای تماشای داستان این خدا
مستند جذاب خدایان پیش از اهورامزدا را تماشا کنید:
https://youtu.be/u2OBYntJNXc?si=1waKy2OFK3Mign3d